درسهای اوّلیه | درسهای بلندمدّت | همراه با روحالقدس | چگونگی برگزاری جلسه | چگونگی آموزش دادن
قدرتِ زندگیِ مسیحی از روحالقدس میآید – خودِ خدا که در ما ساکن است. شاگردان ما وقتی فقط به آنها بگوییم «اطاعت کن!» یا «سعی بیشتری بکن!»، خدمت نمیشود؛ بلکه آنها نیاز دارند تشویق شوند تا با روح راه بروند. برای یادآوریِ اینکه با روح پر شویم و کنترلِ خود را با هدایتِ روحِ او عوض کنیم، استیو اسمیت سرواژهٔ سوار را ابداع کرده که در ادامه توضیحش میآید.
سپُردن به خدا
وقتی تسلیم میشویم، کنترل را واگذار میکنیم؛ مثل امضای قراردادی با او پیش از دانستنِ شروطش. تسلیم به خدا یک «بله» بیقیدوشرط است. نخستین راهِ تسلیم، تسلیم به کلامِ خداست (کولسیان ۳:۱۶).
وقف در دعا نزد خدا
تسلیم گاهی زمان میبرد. با خدا خلوت کن در دعا. میتوانی گاهبهگاه برای مدتِ طولانی دور شوی تا صدای او را بشنوی، یا مکرر اما کوتاه، تا مطمئن شوی در طولِ روز تسلیم میمانی.
آزادی از گناه و اعتراف
حتی از نشانهای از گناه دوری میجوییم. از خداوند میخواهیم نورش را بر قلبِ ما بتاباند تا گناهانی را که باید توبه کنیم، آشکار سازد. وقتی این گناه آشکار شد، باید آن را به خداوند اعتراف کنیم و اگر لازم، به کسانی که علیهشان گناه کردیم.
روان شدن در پی تحریکاتِ روح
تمامِ مراحلِ پیشین (از س تا آ) به اینجا ختم میشود. وقتی روح ما را پر کرد، شروع به تحریکِ ما میکند. در کتابِ اعمال، پر شدنِ روح با شجاعانهِ سخن گفتنِ کلامِ خدا همبستگی دارد. تحریکاتِ او ممکن است در زمانها و برای افرادِ مختلف، شکلِ متفاوتی داشته باشد، اما ما باید به آنها گوش بسپاریم.